Dz.U.93.79.371

ROZPORZĽDZENIE

MINISTRA ROLNICTWA I GOSPODARKI ŻYWNOŒCIOWEJ

z dnia 29 lipca 1993 r.

w sprawie postępowania dotyczšcego odpowiedzialnoœci zawodowej lekarzy weterynarii.

(Dz. U. z dnia 28 sierpnia 1993 r.)

Na podstawie art. 62 ust. 2 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 8, poz. 27) zarzšdza się, co następuje:

Rozdział 1

Przepisy wstępne

§ 1. Ilekroć w rozporzšdzeniu jest mowa:

1) o ustawie - rozumie się przez to ustawę z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 1991 r. Nr 8, poz. 27),

2) o rzeczniku odpowiedzialnoœci zawodowej - rozumie się przez to Krajowego lub okręgowego rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej lub ich zastępców,

3) o sšdzie lekarsko-weterynaryjnym - rozumie się przez to Krajowy lub okręgowy sšd lekarsko-weterynaryjny,

4) o sšdzie I instancji - rozumie się przez to okręgowy sšd lekarsko-weterynaryjny, a także Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny orzekajšcy jako I instancja,

5) o sšdzie II instancji - rozumie się przez to Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny rozpoznajšcy odwołania od orzeczeń wydanych przez sšdy I instancji,

6) o lekarzu weterynarii, którego dotyczy postępowanie - rozumie się przez to lekarza weterynarii, w sprawie którego prowadzone jest postępowanie wyjaœniajšce,

7) o obwinionym lekarzu weterynarii - rozumie się przez to lekarza weterynarii, przeciwko któremu został sporzšdzony wniosek o ukaranie lub wydane zostało nieprawomocne orzeczenie,

8) o pokrzywdzonym - rozumie się przez to osobę fizycznš, prawnš lub innš jednostkę organizacyjnš nie posiadajšcš osobowoœci prawnej, której dobro zostało bezpoœrednio naruszone lub zagrożone działaniem lub zaniechaniem lekarza weterynarii i która wniosła skargę do rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 2. 1. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej obowišzany jest badać i uwzględniać okolicznoœci przemawiajšce zarówno na korzyœć, jak i na niekorzyœć lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie.

2. Członkowie sšdów lekarsko-weterynaryjnych orzekajš na podstawie swego przekonania opartego na swobodnej ocenie całokształtu dowodów zebranych w toku postępowania, uwzględniajšc okolicznoœci przemawiajšce zarówno na korzyœć, jak i na niekorzyœć obwinionego lekarza weterynarii.

3. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej i sšd lekarsko-weterynaryjny czuwajš, aby w toku postępowania jego uczestnicy nie ponieœli szkody z powodu nieznajomoœci przepisów prawa i w tym celu udzielajš im niezbędnych informacji i wyjaœnień.

§ 3. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej i członek sšdu lekarsko-weterynaryjnego nie może pełnić swojej funkcji w okresie, kiedy przeciw niemu toczy się postępowanie karne lub postępowanie w sprawie odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 4. 1. Członkowie sšdu lekarsko-weterynaryjnego wybierajš spoœród siebie przewodniczšcego sšdu i wiceprzewodniczšcego w tajnym głosowaniu.

2. Przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego kieruje pracš sšdu, a w szczególnoœci:

1) zaznajamia się z każdš sprawš wpływajšcš do sšdu i wyznacza terminy poszczególnych posiedzeń,

2) ustala skład orzekajšcy oraz wyznacza jego przewodniczšcego.

§ 5. 1. Rozprawa przed sšdem lekarsko-weterynaryjnym jest jawna dla członków samorzšdu lekarsko-weterynaryjnego.

2. W razie wyłšczenia jawnoœci mogš być obecne na rozprawie, oprócz osób bioršcych udział w postępowaniu, po dwie osoby wskazane przez rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej i obwinionego lekarza weterynarii. Jeżeli jest kilku obwinionych lekarzy weterynarii, każdy z nich może żšdać pozostawienia na sali rozpraw po jednej osobie.

§ 6. Jeżeli w sprawie występuje dwóch lub więcej lekarzy weterynarii, których dotyczy postępowanie lub którzy sš obwinieni, bšdŸ jeżeli lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, zarzuca się popełnienie dwóch lub więcej przewinień zawodowych, postępowanie przeprowadza się łšcznie, chyba że jest to niemożliwe lub w znacznym stopniu utrudnione.

§ 7. Postępowanie może być zawieszone:

1) w razie dłuższej nieobecnoœci w kraju lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie lub który jest obwiniony, jego psychicznej choroby lub innej ciężkiej choroby, uniemożliwiajšcej prowadzenie postępowania, na czas trwania tej przeszkody,

2) jeżeli o ten sam czyn, który stanowi przewinienie zawodowe, toczy się postępowanie karne, do czasu ukończenia tego postępowania.

Rozdział 2

Właœciwoœć i skład sšdu lekarsko-weterynaryjnego

§ 8. 1. Właœciwy do rozpoznania sprawy jest sšd lekarsko-weterynaryjny okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej, na terenie której popełniono przewinienie, z wyjštkiem spraw okreœlonych w art. 50 ust. 2 i ust. 3 pkt 2 ustawy.

2. W razie, gdy czyny kilku sprawców, które choć stanowiš odrębne przewinienia zawodowe, wišżš się ze sobš, możliwe jest łšczne prowadzenie sprawy. Postanowienie o łšcznym prowadzeniu postępowania wyjaœniajšcego podejmuje Krajowy Rzecznik Odpowiedzialnoœci Zawodowej, zlecajšc prowadzenie postępowania okreœlonemu okręgowemu rzecznikowi odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 9. Jeżeli przewinienia zawodowe objęte łšcznym rozpoznaniem popełniło dwóch lub więcej obwinionych, którzy podlegajš odpowiedzialnoœci przed sšdem okręgowym i Krajowym Sšdem Lekarsko-Weterynaryjnym, właœciwy do rozpoznania sprawy jest Krajowy Sšd.

§ 10. Sšd lekarsko-weterynaryjny orzeka w składzie trzyosobowym.

Rozdział 3

Strony, obrońcy i pokrzywdzeni

§ 11. 1. Okręgowy rzecznik prowadzi postępowanie wyjaœniajšce w sprawach odpowiedzialnoœci zawodowej członków izby lekarsko-weterynaryjnej, której jest organem, z zastrzeżeniem ust. 2.

2. Krajowy Rzecznik prowadzi postępowanie wyjaœniajšce w sprawach odpowiedzialnoœci zawodowej lekarzy weterynarii wymienionych w art. 50 ust. 3 pkt 2 ustawy.

§ 12. 1. Wniosek o wyłšczenie od udziału w sprawie zastępcy okręgowego rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej rozstrzyga okręgowy rzecznik, okręgowego rzecznika i zastępcy Krajowego Rzecznika - Krajowy Rzecznik, a Krajowego Rzecznika - Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny.

2. O wyłšczeniu rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej rozstrzyga się postanowieniem.

3. Krajowy Rzecznik z urzędu, na wniosek lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie, lub jego obrońcy, może ze względu na dobro sprawy przekazać prowadzenie postępowania okręgowemu rzecznikowi innej okręgowej izby lekarsko-weterynaryjnej.

§ 13. Lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, oraz obwinionemu lekarzowi weterynarii przysługuje prawo odmowy złożenia wyjaœnień oraz odmowy udzielenia odpowiedzi na pytania.

§ 14. 1. Lekarz weterynarii, którego dotyczy postępowanie oraz obwiniony lekarz weterynarii może ustanowić obrońców spoœród lekarzy weterynarii lub adwokatów w każdym stadium postępowania.

2. W przypadku, gdy lekarz weterynarii, którego dotyczy postępowanie oraz obwiniony lekarz weterynarii nie ma obrońcy z wyboru, sšd lekarsko-weterynaryjny wyznacza mu spoœród lekarzy weterynarii obrońcę z urzędu, jeżeli zachodzi uzasadniona wštpliwoœć co do poczytalnoœci lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie.

3. Sšd lekarsko-weterynaryjny na wniosek lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie lub obwinionego lekarza weterynarii może wyznaczyć obrońcę spoœród lekarzy weterynarii także w innych uzasadnionych przypadkach.

4. Obrońcš nie może być członek sšdu lekarsko-weterynaryjnego i rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej.

5. Obrońca jest obowišzany zachować w tajemnicy wszystko, o czym się dowie w zwišzku z wykonywaniem czynnoœci obrońcy.

§ 15. Pokrzywdzony w toku postępowania jest uprawniony do:

1) zgłoszenia wniosków dowodowych,

2) wniesienia zażalenia na postanowienie rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej o odmowie wszczęcia postępowania wyjaœniajšcego i o umorzeniu postępowania,

3) wniesienia odwołania od orzeczenia sšdu lekarsko-weterynaryjnego kończšcego postępowanie z zastrzeżeniem § 43 ust. 2,

4) przeglšdania akt sprawy.

Rozdział 4

Postępowanie wyjaœniajšce

§ 16. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej wszczyna postępowanie wyjaœniajšce, jeżeli uzyskał wiarygodnš informację o przewinieniu z zakresu lekarsko-weterynaryjnej odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 17. 1. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej przed wszczęciem postępowania wyjaœniajšcego bada z urzędu, czy nie zachodzš okolicznoœci wyłšczajšce postępowanie.

2. W przypadku stwierdzenia okolicznoœci, o których mowa w ust. 1, rzecznik wydaje postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, które doręcza wraz z uzasadnieniem pokrzywdzonemu i lekarzowi weterynarii, na którego złożono skargę.

3. Jeżeli okolicznoœci, o których mowa w ust. 1, wystšpiš w toku postępowania wyjaœniajšcego, rzecznik wydaje postanowienie o umorzeniu wszczętego postępowania, które doręcza wraz z uzasadnieniem pokrzywdzonemu i lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie.

4. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaœniajšcego pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie do Krajowego Rzecznika Odpowiedzialnoœci Zawodowej, a jeżeli postanowienie to wydał Krajowy Rzecznik - zażalenie przysługuje do Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego.

§ 18. 1. Postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania wyjaœniajšcego lub o umorzeniu tego postępowania, prowadzonego przez zastępcę okręgowego rzecznika, wymaga zatwierdzenia przez okręgowego rzecznika.

2. Przepis ust. 1 stosuje się odpowiednio do zastępcy Krajowego Rzecznika Odpowiedzialnoœci Zawodowej.

§ 19. 1. Jeżeli dane istniejšce w chwili wszczęcia postępowania lub zebrane w jego toku zawierajš dostateczne podstawy do przedstawienia zarzutów lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej sporzšdza postanowienie o przedstawieniu zarzutów, ogłasza je niezwłocznie lekarzowi weterynarii i przesłuchuje go na okolicznoœć tych zarzutów.

2. Postanowienie o przedstawieniu zarzutów zawiera: wskazanie lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie, dokładne okreœlenie zarzucanego mu przewinienia zawodowego i uzasadnienie.

3. Na wniosek lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie jego obrońca może być obecny przy składaniu wyjaœnień.

§ 20. 1. W toku postępowania wyjaœniajšcego rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej powinien dšżyć do szczegółowego wyjaœnienia sprawy. W tym celu może on przesłuchać lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie, œwiadków, biegłych, jak również przeprowadzić inne dowody.

2. Odmowa złożenia wyjaœnień przez lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie, nie wstrzymuje postępowania.

§ 21. 1. W toku postępowania wyjaœniajšcego należy lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, umożliwić złożenie wszystkich wyjaœnień, które uważa on za istotne dla sprawy.

2. Lekarz weterynarii, którego dotyczy postępowanie, ma prawo w toku postępowania wyjaœniajšcego zgłaszać wnioski dotyczšce przesłuchania œwiadków, powołania biegłych oraz przeprowadzenia innych dowodów.

3. Jeżeli nie zachodzi potrzeba uzupełnienia postępowania wyjaœniajšcego, rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej wydaje postanowienie o jego zamknięciu, o czym powiadamia lekarza weterynarii, którego dotyczy postępowanie, udostępnia mu zebrane dowody oraz umożliwia złożenie dodatkowych wyjaœnień i wniosków dowodowych, w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia.

§ 22. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej w toku postępowania wyjaœniajšcego może zwrócić się o przeprowadzenie czynnoœci w ramach tego postępowania do innych rzeczników odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 23. 1. Rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania wyjaœniajšcego, jeżeli zebrany materiał nie daje podstaw do wniesienia wniosku o ukaranie.

2. Odpis postanowienia, o którym mowa w ust. 1, wraz z uzasadnieniem doręcza się lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, pokrzywdzonemu oraz Krajowemu Rzecznikowi Odpowiedzialnoœci Zawodowej.

3. Na postanowieniu o umorzeniu postępowania wyjaœniajšcego lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie i pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie do Krajowego Rzecznika.

4. Na postanowienie Krajowego Rzecznika o umorzeniu postępowania wyjaœniajšcego osobom, o których mowa w ust. 3, przysługuje zażalenie do Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego.

§ 24. 1. Jeżeli wynik postępowania wyjaœniajšcego potwierdza zasadnoœć zarzutów stawianych lekarzowi weterynarii, którego dotyczy postępowanie, rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej składa właœciwemu sšdowi lekarsko-weterynaryjnemu wniosek o ukaranie.

2. Wniosek o ukaranie powinien zawierać:

1) imię i nazwisko, nazwisko panieńskie, imiona rodziców, datę i miejsce urodzenia, adres zamieszkania obwinionego lekarza weterynarii oraz jego miejsce pracy i zajmowane stanowisko,

2) dokładne okreœlenie zarzucanego przewinienia zawodowego, ze wskazaniem czasu, miejsca, sposobu i okolicznoœci jego popełnienia oraz skutków z niego wynikajšcych,

3) imiona i nazwiska oraz adresy œwiadków, którzy majš być wezwani na rozprawę, jak również inne dowody,

4) uzasadnienie wniosku.

3. O skierowaniu wniosku do właœciwego sšdu lekarsko-weterynaryjnego rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej zawiadamia obwinionego lekarza weterynarii, właœciwš okręgowš radę lekarsko-weterynaryjnš i pokrzywdzonego.

§ 25. 1. Postępowanie wyjaœniajšce prowadzone przez rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej powinno być zakończone w cišgu trzech miesięcy od daty zawiadomienia o popełnieniu przewinienia zawodowego.

2. W szczególnie uzasadnionym przypadku Krajowy Rzecznik Odpowiedzialnoœci Zawodowej może przedłużyć okres postępowania wyjaœniajšcego na dalszy czas oznaczony, nie dłuższy niż 3 miesišce.

Rozdział 5

Postępowanie przed sšdem lekarsko-weterynaryjnym I instancji

§ 26. 1. Po otrzymaniu wniosku o ukaranie przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego kieruje sprawę do rozpoznania na rozprawie i wydaje stosowne zarzšdzenia przygotowujšce rozprawę, chyba że zachodzš podstawy do umorzenia postępowania lub jego zawieszenia albo, że należy uzupełnić postępowanie wyjaœniajšce; w takim przypadku kieruje sprawę na posiedzenie niejawne.

2. Na posiedzeniu niejawnym sšd lekarsko-weterynaryjny wydaje postanowienie o:

1) umorzeniu postępowania,

2) zawieszeniu postępowania,

3) przekazaniu sprawy rzecznikowi odpowiedzialnoœci zawodowej w celu uzupełnienia postępowania wyjaœniajšcego albo

4) skierowaniu sprawy do rozpoznania na rozprawie,

które doręcza się stronom i pokrzywdzonemu.

3. Na postanowienia, o których mowa w ust. 2 pkt 1-3, stronom przysługuje zażalenie; pokrzywdzonemu przysługuje zażalenie na postanowienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 1.

4. Postanowienie, o którym mowa w ust. 2 pkt 3, powinno wskazywać, w jakim kierunku ma nastšpić uzupełnienie postępowania oraz okreœlać termin zakończenia postępowania, nie dłuższy niż 3 miesišce.

§ 27. Jeżeli wniosek o ukaranie odpowiada warunkom formalnym, a sprawę skierowano do rozpoznania na rozprawie, przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego zarzšdza doręczenie jego odpisu obwinionemu lekarzowi weterynarii.

§ 28. 1. Na rozprawę wzywa się obwinionego lekarza weterynarii oraz zawiadamia o jej terminie jego obrońcę i rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej.

2. Pomiędzy terminem doręczenia obwinionemu lekarzowi weterynarii wniosku o ukaranie a terminem rozprawy powinno upłynšć co najmniej 14 dni. W razie niezachowania tego terminu, obwiniony lekarz weterynarii lub jego obrońca może żšdać odroczenia rozprawy.

3. Przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego zarzšdza wezwanie œwiadków i biegłych oraz przedstawienie innych dowodów wskazanych we wniosku o ukaranie, a także w innych uzasadnionych wnioskach zgłoszonych przez strony przed rozpoczęciem rozprawy.

4. Udział rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej w rozprawie jest obowišzkowy.

5. Nie usprawiedliwione niestawiennictwo obwinionego lekarza weterynarii lub jego obrońcy na rozprawie nie stanowi przeszkody do rozpoznania sprawy, chyba że sšd lekarsko-weterynaryjny uzna ich obecnoœć za koniecznš.

§ 29. 1. Członek sšdu lekarsko-weterynaryjnego podlega wyłšczeniu na zasadach przewidzianych w przepisach Kodeksu postępowania karnego.

2. Wniosek o wyłšczenie może być złożony w terminie 7 dni od dnia otrzymania zawiadomienia o terminie rozprawy. Jeżeli przyczyna wyłšczenia doszła do wiadomoœci strony póŸniej, termin ten liczy się od chwili dowiedzenia się o tej przyczynie.

3. Jeżeli po wysłaniu zawiadomienia o terminie rozprawy nastšpiła zmiana składu sšdu lekarsko-weterynaryjnego, termin o którym mowa w ust. 2, biegnie od chwili dowiedzenia się o tym fakcie przez wnioskodawcę. Wniosek można złożyć najpóŸniej do chwili rozpoczęcia rozprawy.

§ 30. Oskarżycielem przed sšdem I instancji jest rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej.

§ 31. 1. Przewodniczšcy składu orzekajšcego sšdu lekarsko-weterynaryjnego kieruje rozprawš i czuwa nad jej prawidłowym przebiegiem.

2. Sšd lekarsko-weterynaryjny jest obowišzany dšżyć do wszechstronnego zbadania wszystkich istotnych okolicznoœci sprawy. W tym celu może dopuszczać z urzędu wszelkie dowody, jeœli uzna, że sš potrzebne do uzupełnienia materiału.

§ 32. 1. Sšd lekarsko-weterynaryjny może wzywać i przesłuchiwać œwiadków i biegłych. Œwiadkowie zamieszkali poza okręgiem izby w uzasadnionych przypadkach mogš być przesłuchiwani w trybie pomocy prawnej przez właœciwy miejscowo sšd lekarsko-weterynaryjny.

2. Jeżeli œwiadek nie może stawić się z powodu przeszkody zbyt trudnej do usunięcia, sšd lekarsko-weterynaryjny zleca jego przesłuchanie członkowi wyznaczonemu ze swego składu. Strony majš prawo brać udział w tej czynnoœci.

3. Zwolnienie œwiadka lub biegłego od przyrzeczenia zależy od uznania sšdu. Na żšdanie strony œwiadek lub biegły jest obowišzany złożyć przyrzeczenie.

§ 33. 1. Rozprawę rozpoczyna odczytanie wniosku o ukaranie przez rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej, po czym przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego zwraca się do obwinionego lekarza weterynarii o złożenie wyjaœnień. Następnie sšd przesłuchuje œwiadków i biegłych, ocenia dokumenty lub przeprowadza inne dowody.

2. Materiały sprawy za zgodš stron mogš być bez odczytania uznane przez sšd lekarsko-weterynaryjny w całoœci lub w częœci za materiał dowodowy.

3. Sšd lekarsko-weterynaryjny może z ważnych powodów zarzšdzić przerwę w rozprawie na okres nie dłuższy niż 21 dni.

4. Sšd lekarsko-weterynaryjny odracza rozprawę w razie:

1) niestawiennictwa rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej,

2) usprawiedliwionego niestawiennictwa obwinionego lekarza weterynarii,

3) niestawiennictwa obwinionego lekarza weterynarii, którego obecnoœć na rozprawie uznał za koniecznš,

4) niestawiennictwa obwinionego lekarza weterynarii, któremu wezwanie nie zostało doręczone.

5. Sšd lekarsko-weterynaryjny może odroczyć rozprawę w razie niestawiennictwa œwiadka lub biegłego albo z innej ważnej przyczyny.

§ 34. 1. Jeżeli na podstawie okolicznoœci, które zostały ujawnione dopiero w toku rozprawy, rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej zarzucił obwinionemu inne przewinienie zawodowe oprócz objętego wnioskiem o ukaranie, sšd lekarsko-weterynaryjny odracza rozprawę, chyba że za zgodš stron rozpozna sprawę na tej samej rozprawie w zakresie rozszerzonym o nowe zarzuty.

2. W razie odroczenia rozprawy z przyczyny okreœlonej w ust. 1, rzecznik odpowiedzialnoœci zawodowej wnosi nowy lub dodatkowy wniosek o ukaranie.

§ 35. 1. Po zakończeniu postępowania dowodowego rozprawę kończš przemówienia stron i obrońców, przy czym ostatni głos przysługuje obwinionemu lekarzowi weterynarii.

2. Przed przemówieniami stron i obrońców, na wniosek pokrzywdzonego, przewodniczšcy składu orzekajšcego może udzielić mu głosu.

§ 36. 1. Po wysłuchaniu stron przewodniczšcy składu orzekajšcego zamyka rozprawę i sšd lekarsko-weterynaryjny niezwłocznie przystępuje do narady.

2. Przebieg narady i głosowania nad orzecznictwem jest tajny. W naradzie i głosowaniu uczestniczyć mogš tylko członkowie składu orzekajšcego.

§ 37. 1. Sšd lekarsko-weterynaryjny orzeka na podstawie materiału dowodowego ujawnionego w toku rozprawy.

2. Sšd lekarsko-weterynaryjny wymierza karę, bioršc pod uwagę stopień winy, naruszenie zasad etyki i deontologii zawodowej, naruszenie przepisów o wykonywaniu zawodu lekarza weterynarii, skutki czynu oraz zachowanie się obwinionego przed popełnieniem przewinienia zawodowego i po jego popełnieniu.

§ 38. 1. W razie jednoczesnego ukarania za kilka przewinień zawodowych sšd lekarsko-weterynaryjny wymierza kary za poszczególne przewinienia, a następnie wymierza jednš karę łšcznš za wszystkie czyny.

2. Przy orzekaniu kary łšcznej stosuje się następujšce zasady:

1) w przypadku orzeczenia kar upomnienia i nagany wymierza się karę łšcznš nagany,

2) kara zawieszenia prawa wykonywania zawodu nie wyłšcza orzeczenia kary upomnienia lub nagany,

3) przy orzeczeniu za kilka przewinień kar zawieszenia prawa wykonywania zawodu, kara łšczna nie może przekroczyć 3 lat,

4) przy orzeczonych za kilka przewinień karach rodzajowo różnych i kary pozbawienia prawa wykonywania zawodu wymierza się karę łšcznš pozbawienia prawa wykonywania zawodu.

3. Zasady przewidziane w ust. 2 stosuje się odpowiednio w razie wydania orzeczenia łšcznego.

§ 39. 1. Po zamknięciu rozprawy i odbyciu narady przewodniczšcy ogłasza stronom orzeczenie podpisane przez skład orzekajšcy, przytaczajšc ustnie najważniejsze motywy orzeczenia.

2. W sprawach szczególnie zawiłych sšd lekarsko-weterynaryjny może odroczyć ogłoszenie orzeczenia na czas nie przekraczajšcy 7 dni.

§ 40. 1. Orzeczenie powinno zawierać:

1) oznaczenie sšdu, który je wydał oraz nazwiska członków sšdu, rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej i protokolanta,

2) datę oraz miejsce rozpoznania sprawy i wydania orzeczenia,

3) imię i nazwisko oraz inne dane okreœlajšce tożsamoœć obwinionego lekarza weterynarii,

4) opis zarzuconego przewinienia zawodowego,

5) rozstrzygnięcie sšdu lekarsko-weterynaryjnego,

6) uzasadnienie.

2. Orzeczenie skazujšce powinno ponadto zawierać:

1) dokładne okreœlenie przewinienia zawodowego przypisanego obwinionemu lekarzowi weterynarii przez sšd lekarsko-weterynaryjny,

2) rozstrzygnięcie co do kary.

3. Orzeczenie sšdu lekarsko-weterynaryjnego uprawomocnia się po upływie terminu przewidzianego w § 43 do złożenia œrodka odwoławczego.

§ 41. 1. Sšd lekarsko-weterynaryjny z urzędu uzasadnia na piœmie rozstrzygnięcia, od których przysługuje œrodek odwoławczy.

2. Uzasadnienie, o którym mowa w ust. 1, powinno być sporzšdzone na piœmie w cišgu 14 dni.

3. Odpisy orzeczeń i postanowień wraz z uzasadnieniem i pouczeniem o œrodkach odwoławczych i terminie ich wniesienia doręcza się stronom i pokrzywdzonemu, a jeżeli ustanowiono obrońcę, odpisy te doręcza się również obrońcy.

§ 42. Z przebiegu rozprawy sporzšdza się protokół, który podpisujš przewodniczšcy składu orzekajšcego sšdu lekarsko-weterynaryjnego i protokolant.

Rozdział 6

Œrodki odwoławcze

§ 43. 1. Rzecznikowi odpowiedzialnoœci zawodowej i obwinionemu lekarzowi weterynarii przysługuje prawo odwołania od orzeczeń i postanowień kończšcych postępowanie w I instancji oraz - w przypadku przewidzianym w art. 46 ust. 2 ustawy - w terminie 14 dni od daty doręczenia orzeczenia lub postanowienia wraz z uzasadnieniem oraz pouczeniem o terminie i trybie wniesienia odwołania.

2. Pokrzywdzonemu przysługuje odwołanie od orzeczeń kończšcych postępowanie w I instancji tylko w częœci dotyczšcej winy. Termin wniesienia odwołania okreœla ust. 1.

3. Odwołanie wraz z odpisami dla stron wnosi się do sšdu lekarsko-weterynaryjnego, który wydał zaskarżone orzeczenie. Sšd lekarsko-weterynaryjny w cišgu 7 dni od daty wpływu przekazuje akta sprawy sšdowi właœciwemu do rozpoznania odwołania albo odmawia przyjęcia odwołania, jeżeli zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnionš albo jest niedopuszczalne z mocy ustawy.

4. Od postanowienia o odmowie przyjęcia œrodka odwoławczego przysługuje zażalenie do sšdu właœciwego do rozpoznania odwołania w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia.

Rozdział 7

Postępowanie przed sšdem lekarsko-weterynaryjnym II instancji

§ 44. Sšd lekarsko-weterynaryjny wszczyna postępowanie odwoławcze po otrzymaniu odwołania od orzeczenia sšdu lekarsko-weterynaryjnego I instancji wraz z całoœciš materiału sprawy.

§ 45. 1. Jeżeli odwołanie odpowiada warunkom formalnym, przewodniczšcy Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego zarzšdza doręczenie stronie przeciwnej odpisu odwołania wraz z uzasadnieniem i wydaje stosowne zarzšdzenie przygotowujšce rozprawę.

2. Jeżeli odwołanie zostało wniesione po terminie lub przez osobę nieuprawnionš albo jest niedopuszczalne z mocy ustawy, przewodniczšcy Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego kieruje sprawę na posiedzenie niejawne.

3. Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny pozostawia odwołanie bez rozpoznania, jeżeli zachodzš okolicznoœci okreœlone w ust. 2.

§ 46. Przewodniczšcy Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego wyznacza spoœród sędziów wskazanych przez Pierwszego Prezesa Sšdu Najwyższego, przewodniczšcego składu orzekajšcego.

§ 47. Cofnięcie odwołania przed rozpoczęciem rozprawy odwoławczej wišże Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny. Odwołania wniesionego przez rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej na korzyœć obwinionego lekarza weterynarii nie można cofnšć bez zgody obwinionego.

§ 48. 1. Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny, działajšc w II instancji rozpoznaje sprawę w granicach odwołania.

2. Niezależnie od granic odwołania sšd II instancji bierze z urzędu pod rozwagę rażšce naruszenie prawa oraz istotnš odmiennoœć oceny co do naruszenia zasad etyki i deontologii zawodowej.

3. Wydanie orzeczenia na niekorzyœć obwinionego lekarza weterynarii może nastšpić tylko wtedy, gdy odwołanie wniesiono na jego niekorzyœć i tylko w granicach odwołania.

4. Niezależnie od granic odwołania orzeczenie podlega zmianie na korzyœć obwinionego lekarza weterynarii lub uchyleniu, jeżeli jest ono oczywiœcie niesprawiedliwe.

§ 49. Oskarżycielem przed Krajowym Sšdem Lekarsko-Weterynaryjnym jest Krajowy Rzecznik Odpowiedzialnoœci Zawodowej lub jego zastępca.

§ 50. W postępowaniu odwoławczym stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed sšdem I instancji.

§ 51. 1. Po rozpoznaniu œrodka odwoławczego Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny orzeka o utrzymaniu w mocy, zmianie albo uchyleniu zaskarżonego orzeczenia w całoœci lub w częœci.

2. Jeżeli pozwalajš na to zebrane dowody, Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny zmienia zaskarżone orzeczenie orzekajšc odmiennie co do istoty albo uchyla je w całoœci lub w częœci i umarza postępowanie w odpowiednim zakresie. Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny w innych przypadkach uchyla orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania sšdowi lekarsko-weterynaryjnemu I instancji.

3. W razie ponownego rozpoznania sprawy, do składu orzekajšcego nie wyznacza się członków sšdu, którzy poprzednio w niej brali udział.

§ 52. Orzeczenie Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego, wydane w II instancji, umarzajšce postępowanie, uniewinniajšce obwinionego lekarza weterynarii lub skazujšcego na karę upomnienia albo naganę, staje się prawomocne z chwilš ogłoszenia.

Rozdział 8

Tymczasowe zawieszenie w czynnoœciach zawodowych

§ 53. 1. Postanowienie sšdu lekarsko-weterynaryjnego o tymczasowym zawieszeniu lekarza weterynarii w czynnoœciach zawodowych zapada na rozprawie. Na postanowienie to przysługuje rzecznikowi odpowiedzialnoœci zawodowej i obwinionemu lekarzowi weterynarii zażalenie do sšdu lekarsko-weterynaryjnego II instancji.

2. Okręgowy sšd przesyła Krajowemu Sšdowi Lekarsko-Weterynaryjnemu odpis postanowienia o tymczasowym zawieszeniu lekarza weterynarii w czynnoœciach zawodowych.

3. Postanowienie w sprawie tymczasowego zawieszenia lekarza weterynarii w czynnoœciach zawodowych doręcza się obwinionemu lekarzowi weterynarii z pouczeniem o przysługujšcym œrodku odwoławczym, właœciwej okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej i zakładowi zatrudniajšcemu lekarza weterynarii.

4. Postanowienie o tymczasowym zawieszeniu lekarza weterynarii w czynnoœciach zawodowych jest natychmiast wykonalne.

§ 54. Okres tymczasowego zawieszenia w czynnoœciach zawodowych zalicza się na poczet kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii.

Rozdział 9

Wykonywanie prawomocnych orzeczeń

§ 55. 1. Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny lub Sšd Najwyższy, który wydał prawomocne orzeczenie, zwraca akta sprawy sšdowi I instancji w terminie 14 dni od jego wydania.

2. Sšd I instancji przesyła najpóŸniej w cišgu 14 dni od daty uprawomocnienia się orzeczenia jego odpis właœciwej okręgowej radzie lekarsko-weterynaryjnej, Krajowej Radzie Lekarsko-Weterynaryjnej oraz kierownikowi zakładu pracy zatrudniajšcego ukaranego.

3. Odpis prawomocnego orzeczenia dołšcza się do akt osobowych ukaranego lekarza weterynarii.

§ 56. 1. Termin rozpoczęcia i zakończenia kary zawieszenia prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii ustala zarzšdzeniem przewodniczšcy okręgowej rady lekarsko-weterynaryjnej w cišgu 14 dni po otrzymaniu odpisu prawomocnego orzeczenia.

2. Zarzšdzenie, o którym mowa w ust. 1, przesyła się ukaranemu lekarzowi weterynarii, kierownikowi zakładu pracy zatrudniajšcemu ukaranego lekarza weterynarii lub organowi ewidencyjnemu działalnoœci gospodarczej.

Rozdział 10

Wznowienie postępowania

§ 57. 1. O wznowieniu postępowania orzeka postanowieniem sšd, który wydał orzeczenie kończšce postępowanie.

2. W kwestii wznowienia postępowania zakończonego orzeczeniem Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego orzeka Krajowy Sšd Lekarsko-Weterynaryjny w składzie 3 sędziów.

3. Na postanowienie okręgowego sšdu lekarsko-weterynaryjnego przysługuje zażalenie do Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego.

4. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje zażalenie do Sšdu Najwyższego.

5. Wznowione postępowanie toczy się na zasadach ogólnych.

Rozdział 11

Koszty postępowania

§ 58. 1. Każde orzeczenie sšdu lekarsko-weterynaryjnego powinno zawierać postanowienie o kosztach postępowania.

2. Jeżeli w orzeczeniu nie okreœlono kosztów postępowania, okreœla je przewodniczšcy sšdu lekarsko-weterynaryjnego, w terminie 14 dni od wydania orzeczenia.

3. Na zarzšdzenie, o którym mowa w ust. 2, przysługuje ukaranemu lekarzowi weterynarii zażalenie do sšdu lekarsko-weterynaryjnego.

§ 59. 1. W razie wydania orzeczenia o ukaraniu, sšd lekarsko-weterynaryjny obcišża ukaranego lekarza weterynarii kosztami postępowania na rzecz izby lekarsko-weterynaryjnej, której ukarany był członkiem w czasie wniesienia wniosku o ukaranie.

2. Jeżeli jednym orzeczeniem ukarano dwóch lub więcej obwinionych lekarzy weterynarii, koszty postępowania sšd lekarsko-weterynaryjny dzieli między nich według zasad słusznoœci.

3. Sšd lekarsko-weterynaryjny może zwolnić ukaranego lekarza weterynarii od zwrotu kosztów postępowania w całoœci lub w częœci, jeœli uzna, że poniesienie ich byłoby dla ukaranego lub jego rodziny zbyt ucišżliwe.

§ 60. 1. Koszty postępowania prowadzonego przez okręgowego rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej i przed okręgowym sšdem lekarsko-weterynaryjnym wykłada właœciwa okręgowa izba lekarsko-weterynaryjna, a koszty postępowania prowadzonego przez Krajowego Rzecznika i przed Krajowym Sšdem Lekarsko-Weterynaryjnym - Krajowa Izba Lekarsko-Weterynaryjna.

2. Egzekucja kosztów postępowania należy do izby lekarsko-weterynaryjnej, na której rzecz koszty te zostały zasšdzone.

3. Należnoœci przypadajšce œwiadkom lub biegłym wypłaca właœciwa izba lekarsko-weterynaryjna na zasadach obowišzujšcych w postępowaniu sšdowym.

§ 61. Do kosztów postępowania należš:

1) koszty doręczenia wezwań i innych pism,

2) należnoœci rzeczników odpowiedzialnoœci zawodowej i członków sšdu lekarsko-weterynaryjnego zwišzane z postępowaniem, a w szczególnoœci zwrot utraconych zarobków i kosztów przejazdów,

3) należnoœci œwiadków i biegłych.

Rozdział 12

Przepisy końcowe

§ 62. Obsługę kancelaryjnš okręgowego sšdu lekarsko-weterynaryjnego i okręgowego rzecznika odpowiedzialnoœci zawodowej zapewnia okręgowa rada lekarsko-weterynaryjna, a Krajowego Sšdu Lekarsko-Weterynaryjnego i Krajowego Rzecznika - Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna.

§ 63. Rozporzšdzenie wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia.